വിദ്യാഭ്യാസത്തിനായും തൊഴിൽ സാധ്യതകൾക്കായും അന്യദേശങ്ങളിലേക്ക് മക്കളെ അയയ്ക്കുന്നത് ഇന്നത്തെ കാലത്തിന്റെ സ്വാഭാവികമായൊരു പ്രവണതയായി മാറിയിരിക്കുന്നു. “വിദ്യാഭ്യാസം നല്ലത്, ജോലി ഉറപ്പ്, ജീവിതം സ്ഥിരം”—ഈ പ്രതീക്ഷകളാണ് ഓരോ മാതാപിതാവിന്റെയും മനസ്സിൽ. പക്ഷേ ഈ യാത്രയുടെ മറുവശത്ത് നിശ്ശബ്ദമായി ഉയരുന്ന ഒരു ചോദ്യമുണ്ട്—നമ്മൾ നേടുന്നത് നേട്ടങ്ങളാണോ, നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നത് ബന്ധങ്ങളാണോ?
ഒരു കാലത്ത് കുടുംബം എന്നത് ഒരുമിച്ച് ജീവിച്ചിരുന്ന അനുഭവമായിരുന്നു. ഇന്ന് അത് “വീഡിയോ കോളുകൾ” എന്ന ഒരു സ്ക്രീനിലേക്ക് ചുരുങ്ങിപ്പോകുന്നുവോ എന്ന ആശങ്ക പലർക്കും ഉണ്ട്. മക്കൾ ദൂരെയായപ്പോൾ അവരുടെ സന്തോഷങ്ങളും പ്രശ്നങ്ങളും നമ്മൾ കാണുന്നത് ചിത്രങ്ങളിലൂടെയും ശബ്ദങ്ങളിലൂടെയും മാത്രം. അങ്ങനെ വരുമ്പോൾ ബന്ധം നിലനിൽക്കുന്നു എങ്കിലും, അതിന്റെ ചൂട് കുറയുന്നുവെന്നൊരു തോന്നൽ പലർക്കും ഉണ്ടാകുന്നു.
എന്നിരുന്നാലും, ഒരു സത്യത്തെ നമ്മൾ അംഗീകരിക്കേണ്ടതുണ്ട്—ലോകം മാറിയിരിക്കുന്നു. അവസരങ്ങൾ ഒരു സ്ഥലത്ത് മാത്രമല്ല, ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു. മക്കളെ അവിടേക്ക് പോകാൻ അനുവദിക്കുന്നത് ഒരു നഷ്ടത്തിന്റെ അടയാളമല്ല; മറിച്ച് അവരുടെ കഴിവുകൾക്ക് ഒരു വേദി ഒരുക്കുന്നതാണ്. പക്ഷേ ഈ തീരുമാനം എടുക്കുമ്പോൾ നമ്മൾ മറക്കരുത്—ബന്ധങ്ങൾ സ്വാഭാവികമായി നിലനിൽക്കില്ല; അവ സംരക്ഷിക്കേണ്ടതാണ്.
മക്കൾ ദൂരെയായാലും, ബന്ധം ദൂരെയാകേണ്ടതില്ല. അത് ഉറപ്പാക്കേണ്ടത് ഇരുവശത്തും ഉള്ള ശ്രമമാണ്. മാതാപിതാക്കൾ “അവർ മാറി” എന്ന് മാത്രം കരുതാതെ, അവരുടെ ലോകം മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കണം. മക്കളും “അവർ പഴയവർ” എന്ന് കരുതാതെ, അവരുടെ വേരുകൾ ഓർക്കണം. ബന്ധം നിലനിൽക്കുന്നത് ഒരുമിച്ച് ജീവിച്ചതുകൊണ്ടല്ല; ഒരുമിച്ച് അനുഭവങ്ങൾ പങ്കിട്ടുകൊണ്ടാണ്.
അതുകൊണ്ട്, ചോദ്യം “മക്കളെ എന്തിന് പോകാൻ അനുവദിക്കുന്നു?” എന്നതല്ല. യഥാർത്ഥ ചോദ്യം—“അവർ എവിടെയായാലും, നമ്മളോടുള്ള ബന്ധം എങ്ങനെ ശക്തമായി നിലനിർത്താം?” എന്നതാണ്.
ദൂരം ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാകാം. പക്ഷേ ബന്ധം നഷ്ടപ്പെടുന്നത് നമ്മുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പായിരിക്കരുത്.
“മക്കളെ ലോകത്തേക്ക് അയയ്ക്കാം… പക്ഷേ അവരുടെ മനസിൽ നമുക്ക് ഇടം നഷ്ടപ്പെടാതെ നോക്കുക—അതാണ് മാതാപിതാക്കളുടെ യഥാർത്ഥ വിജയം.”
By…രവി തൊടുപുഴ. മുംബൈ.
8779520536
