ഗ്രാമത്തിന്റെ അറ്റത്തുള്ള പഴയ വീട്ടിൽ വർഷങ്ങളായി ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു ഗോവിന്ദൻ മാസ്റ്റർ താമസിച്ചിരുന്നത്. ഭാര്യ നേരത്തേ മരിച്ചിരുന്നു. മക്കളില്ല. ബന്ധുക്കളുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ അവർ വന്നിരുന്നത് വിശേഷങ്ങൾക്കല്ല, വീടിനും സ്ഥലത്തിനുമുള്ള കണക്കുകൾ കൂട്ടാനായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം മാസ്റ്റർ ഗ്രാമത്തിലെ അഭിഭാഷകനെ വിളിച്ചു.
“ഒരു ഒസ്യത്ത് എഴുതണം,” അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
അഭിഭാഷകൻ സന്തോഷിച്ചു. ഇത്രയും വർഷത്തെ സമ്പാദ്യം ആർക്കാണ് ലഭിക്കാൻ പോകുന്നതെന്ന് അയാൾക്കും ആകാംക്ഷയുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ മാസ്റ്റർ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേട്ട് അദ്ദേഹം അമ്പരന്നു.
“എനിക്ക് ഭൂമിയോ സ്വർണമോ ബാങ്ക് നിക്ഷേപങ്ങളോ ഒന്നുമില്ല. എന്റെ ഒസ്യത്തിൽ എഴുതാനുള്ളത് എന്റെ ഓർമ്മകളാണ്.”
അഭിഭാഷകൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
“ഓർമ്മകൾക്കും ഒസ്യത്ത് എഴുതാനാകുമോ?”
മാസ്റ്റർ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
“സ്വത്തിനെക്കാൾ വലിയ സമ്പാദ്യം ഓർമ്മകളാണ്. ഞാൻ ജീവിച്ച ഓരോ ദിവസവും, ഞാൻ കണ്ട മനുഷ്യരും, ഞാൻ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയ സ്നേഹങ്ങളും, ഞാൻ പറയാതെ പോയ ക്ഷമാപണങ്ങളും, ഞാൻ സൂക്ഷിച്ച സന്തോഷങ്ങളും—അതൊക്കെയാണ് എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ സമ്പാദ്യം.”
അതിനുശേഷം ഓരോ രാത്രിയും അദ്ദേഹം ഒരു പഴയ നോട്ടുപുസ്തകത്തിൽ എഴുതാൻ തുടങ്ങി.
അമ്മയുടെ കൈപ്പുണ്യത്തിന്റെ മണം.
ആദ്യമായി അധ്യാപകനായി ക്ലാസിൽ കയറിയ ദിവസത്തെ വിറയൽ.
ഭാര്യയുടെ അവസാന പുഞ്ചിരി.
ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയുടെ വിജയവാർത്ത കേട്ട് കണ്ണ് നിറഞ്ഞ സന്ധ്യ.
തെറ്റിദ്ധരിച്ച സുഹൃത്തിനോട് പറയാതെ പോയ ഒരു “ക്ഷമിക്കണം”.
മഴപെയ്ത രാത്രികളിൽ ഒറ്റയ്ക്കിരുന്ന നിശ്ശബ്ദത.
ഓരോ ഓർമ്മയും അദ്ദേഹം ഒരു സ്വത്തുപോലെ സൂക്ഷിച്ച് എഴുതി.
മാസങ്ങൾക്കുശേഷം അദ്ദേഹം മരിച്ചു.
ബന്ധുക്കൾ വീട്ടിലെത്തി. അലമാരകൾ തുറന്നു. പെട്ടികൾ പരിശോധിച്ചു. ബാങ്ക് രേഖകൾ തിരഞ്ഞു. വലിയ സമ്പാദ്യമൊന്നും കണ്ടെത്താനായില്ല.
മേശപ്പുറത്ത് ഒരു കവർ മാത്രം.
അതിൽ എഴുതിയിരുന്നത്:
“ഇത് എന്റെ ഒസ്യത്താണ്.
എന്റെ ഒസ്യത്തിന് അനന്തരാവകാശികളില്ല. അവകാശികളുമില്ല.
തമ്മിൽ തല്ലാൻ അവകാശികളില്ലാത്ത ഈ ഒസ്യത്ത് ഞാൻ ഇവിടെ ഉപേക്ഷിച്ചുപോകുന്നു.
ആർക്കും വേണമെങ്കിലും തുറക്കാം. വായിക്കാം. സ്വീകരിക്കാം.
എന്റെ ഓർമ്മകളെ തേടി വരുന്നവർ ആരാണോ, അവരാണ് എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ അനന്തരാവകാശികൾ.”
ബന്ധുക്കൾ നിരാശരായി മടങ്ങി.
പക്ഷേ ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അത്ഭുതകരമായ ഒരു കാര്യം സംഭവിച്ചു.
മാസ്റ്ററുടെ പഴയ വിദ്യാർത്ഥികൾ ഒരാളൊരാളായി ആ വീട്ടിലെത്തി. ആരോ അദ്ദേഹം എഴുതിയ പേജുകൾ വായിച്ചു. മറ്റൊരാൾ അവ പകർത്തി സൂക്ഷിച്ചു. ചിലർ കരഞ്ഞു. ചിലർ ചിരിച്ചു. ചിലർ അവരുടെ സ്വന്തം ജീവിതം തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
ആ നോട്ടുപുസ്തകം ഒരു സ്വത്തായി ആരും രജിസ്റ്റർ ചെയ്തില്ല.
പക്ഷേ അത് നൂറുകണക്കിന് മനുഷ്യരുടെ മനസ്സിൽ ഒരു പുതിയ വീട് പണിതു.
കാലം വീണ്ടും കടന്നുപോയി.
വീട് തകർന്നു.
ചുമരുകൾ വീണു.
പക്ഷേ മാസ്റ്ററുടെ ഒസ്യത്ത് ഇന്നും ജീവിച്ചിരുന്നു.
കാരണം അത് ഒരു വീടിനെയോ ഭൂമിയെയോ കൈമാറിയില്ല.
ഒരു ജീവിതത്തിന്റെ അർത്ഥം കൈമാറി.
അപ്പോൾ എല്ലാവർക്കും മനസ്സിലായി—
സ്വത്തിന് അവകാശികൾ ഉണ്ടാകും.
ഓർമ്മകൾക്ക് വായനക്കാരാണ് ഉണ്ടാകുക.
ആ വായനക്കാരാണ് ഒരു മനുഷ്യന്റെ യഥാർത്ഥ ജീവിതസമ്പാദ്യം…
രാജീവൻ കാഞ്ഞങ്ങാട്
