പുലർച്ചെ മൂന്നുമണിയുടെ നിശ്ശബ്ദത
പുലർച്ചെ മൂന്നുമണിയായിരുന്നു.
യാതൊരു കാരണവുമില്ലാതെ അയാൾ ഞെട്ടിയുണർന്നു.
മുറിയാകെ ഇരുട്ട്. ഫാനിന്റെ ഒരേ താളത്തിലുള്ള ശബ്ദം. അരികിൽ അവൾ നല്ല ഉറക്കത്തിലാണ്. കുറച്ചുനേരം അയാൾ കണ്ണടച്ച് വീണ്ടും ഉറങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ ഉറക്കം എങ്ങോട്ടോ പോയിരുന്നു.
അയാൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് ഹാളിലെ ജനലരികിൽ ചെന്നിരുന്നു.
പുറത്ത് തെരുവുവിളക്കിന്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചം. ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ലോകം. എന്നാൽ ആ നിശ്ശബ്ദതയിൽ ഉണർന്നിരുന്നത് അയാളുടെ മനസ്സായിരുന്നു.
മധ്യവയസ്സിലെ രാത്രികൾ ഇങ്ങനെയാണ്.
ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെടുന്നത് ശരീരത്തിനല്ല, മനസ്സിനാണ്.
ഒന്നൊന്നായി ചിന്തകൾ വന്നുതുടങ്ങി.
പഠനം കഴിഞ്ഞ് സ്വന്തം വഴിതേടുന്ന മക്കൾ… അവർ ജീവിതത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുമോ എന്ന ആശങ്ക.
ദിവസംതോറും മരുന്നുകളുടെ എണ്ണം കൂടുന്ന അവളെക്കുറിച്ചുള്ള കരുതൽ.
കുറച്ചുകാലമായി പടികൾ കയറുമ്പോൾ കാൽമുട്ട് അറിയിക്കുന്ന ചെറിയ വേദന.
മാസാവസാനം കണക്കുകൂട്ടി മുന്നോട്ടുപോകുന്ന ജീവിതം.
എല്ലാം മനസ്സിന്റെ തിരശ്ശീലയിൽ തെളിഞ്ഞു.
അറിയാതെ അയാളുടെ കണ്ണുകൾ ഭിത്തിയിൽ തൂങ്ങിയിരുന്ന ഒരു പഴയ ചിത്രത്തിലേക്ക് നീങ്ങി.
അവർ വിവാഹം കഴിഞ്ഞ ആദ്യവർഷം എടുത്ത ചിത്രം.
അന്നത്തെ ചിരിക്ക് എന്തൊരു തെളിച്ചമായിരുന്നു!
ലോകം മുഴുവൻ കീഴടക്കാനുള്ള ആത്മവിശ്വാസം രണ്ടുപേരുടെയും കണ്ണുകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു വലിയ വീട് വേണം…
മക്കളെ നല്ല നിലയിൽ എത്തിക്കണം…
ഒരുപാട് യാത്രകൾ പോകണം…
സമയം കിട്ടുമ്പോൾ ഇഷ്ടമുള്ള കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യണം…
എത്രയോ സ്വപ്നങ്ങൾ.
അവയിൽ പലതും നടന്നില്ല.
ജീവിതം സ്വന്തം തിരക്കഥ എഴുതുകയായിരുന്നു.
പക്ഷേ അപ്പോൾ മനസ്സ് മറ്റൊരു ചോദ്യം ചോദിച്ചു.
നടക്കാത്ത സ്വപ്നങ്ങൾ മാത്രമാണോ ജീവിതം?
അപ്പോൾ അയാൾ ഓർത്തെടുത്തു…
കൈവിടാതെ ഒപ്പം നടന്ന അവളെ.
തന്നെക്കാൾ മുമ്പ് എല്ലാവരുടെയും ആവശ്യങ്ങൾ കണ്ടിരുന്ന അവളെ.
മക്കളുടെ ചെറിയ വിജയങ്ങൾ പോലും ആഘോഷമാക്കിയ ദിവസങ്ങളെ.
വീണിടത്തൊക്കെ എഴുന്നേറ്റ് വീണ്ടും നടന്ന വർഷങ്ങളെ.
വലിയ സമ്പത്തൊന്നും അവർ ഉണ്ടാക്കിയില്ല.
പക്ഷേ ആരോടും കൈ നീട്ടാതെ ജീവിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു.
വലിയ പ്രശസ്തി നേടിയില്ല.
പക്ഷേ മക്കൾക്ക് സുരക്ഷിതമായ ഒരു ബാല്യം നൽകാൻ കഴിഞ്ഞു.
അതൊന്നും ചെറിയ നേട്ടങ്ങളായിരുന്നില്ല.
അപ്പോഴേക്കും അവൾ ഉണർന്ന് ഹാളിലേക്ക് വന്നു.
“വീണ്ടും ഉറക്കം പോയോ?”
അയാൾ ഒന്ന് ചിരിച്ചു.
“ഉറക്കം പോയതല്ല… ജീവിതത്തെ ഒന്ന് നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.”
അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അയാളുടെ അടുത്തിരുന്ന് കൈയിൽ പതുക്കെ കൈ ചേർത്തുവച്ചു.
ആ സ്പർശത്തിൽ വാക്കുകൾക്ക് കഴിയാത്ത ഒരു സമാധാനമുണ്ടായിരുന്നു.
ജനലിലൂടെ നോക്കുമ്പോൾ കിഴക്കൻ ആകാശം പതിയെ വെളുത്തുതുടങ്ങിയിരുന്നു.
രാത്രി അവസാനിക്കുകയാണ്.
അയാൾക്ക് തോന്നി…
മധ്യവയസ്സിലെ രാത്രികൾ ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെടുന്ന സമയമല്ല.
ജീവിതം നേടിയതും നഷ്ടപ്പെട്ടതും ഒരേ മനസ്സോടെ സ്വീകരിക്കാൻ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്ന സമയമാണ്.
ഇരുപതുകളിൽ രാത്രികൾ സ്വപ്നങ്ങളുടേതായിരുന്നു.
മുപ്പതുകളിൽ പോരാട്ടങ്ങളുടേത്.
നാൽപ്പതും അൻപതും കടക്കുമ്പോൾ അവ തിരിച്ചറിവുകളുടേതാകുന്നു.
ആ രാത്രികളിൽ മനസ്സ് ഒരു കാര്യം മാത്രമാണ് മൃദുവായി പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുക.
“ജീവിതം നമ്മൾ വിചാരിച്ചതുപോലെ ആയില്ലായിരിക്കാം… പക്ഷേ നമ്മൾ കരുതിയതിലും മനോഹരമായി അതിനെ ജീവിച്ചുകഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.”
ആ തിരിച്ചറിവോടെയാണ് അവർ മറ്റൊരു പ്രഭാതത്തെ വരവേറ്റത്.
രാജീവൻ കാഞ്ഞങ്ങാട്.
