“നീയും ഒരു മനുഷ്യസ്ത്രീയല്ലേ?” കയ്യിലെ പണം വാങ്ങി മടക്കി വെക്കുമ്പോൾ അയാൾ ചോദിച്ചു. ചുവന്ന ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വരുത്തിക്കൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു: “പകൽ വെളിച്ചത്തിൽ നിങ്ങൾക്കൊക്കെ ഞാൻ വെറുമൊരു വേശ്യയാണ്. പക്ഷേ, ഇരുട്ടിൽ നിങ്ങളുടെയൊക്കെ വിശപ്പടക്കാൻ സ്വന്തം ശരീരം ചുട്ടുപൊള്ളിക്കുന്ന ഒരു അടുക്കളയാണ് ഞാൻ.” അയാൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ തലതാഴ്ത്തി ഇറങ്ങിപ്പോയി. വാതിലടച്ച് അവൾ കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ കണ്ടത് ഒരു കച്ചവടച്ചരക്കിനെയല്ല, മറിച്ച് പലരുടെയും കുടുംബം തകരാതെ കാക്കുന്ന ഒരു വലിയ ത്യാഗിയെയായിരുന്നു. ആരും എഴുതാത്ത, ആരും കാണാത്ത സത്യം അതായിരുന്നു.
