ഒരു വലിയ ഭാരമിറക്കി വെച്ച ആശ്വാസത്തിലായിരുന്നു അച്ഛൻ. മകളുടെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. മകളുടെ സന്തോഷത്തിനായി തന്റെ സമ്പാദ്യവും വീടും പറമ്പും പണയം വെച്ചാണ് ചോദിച്ച സ്ത്രീധനമായ അമ്പത് പവനും കാറും അച്ഛൻ നൽകിയത്.
വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ഒരു മാസം തികയും മുൻപേ അവളുടെ ഫോൺ വിളികൾ കുറഞ്ഞു. വിളിക്കുമ്പോഴൊക്കെ അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഭയത്തിന്റെയും സങ്കടത്തിന്റെയും നിഴൽ പ്രകടമായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം അർദ്ധരാത്രിയിൽ വീട്ടുവാതിലിൽ ഒരു മുട്ടുകേട്ടു. വാതിൽ തുറന്ന അച്ഛൻ കണ്ടത് കണ്ണീരൊഴുക്കി, കൈകളിൽ ചതവുകളുമായി നിൽക്കുന്ന മകളെയായിരുന്നു. അവളുടെ ഭർത്താവിനും കുടുംബത്തിനും ആ കാറും സ്വർണ്ണവും മതിയായിരുന്നില്ല. ബിസിനസ് തുടങ്ങാൻ ഇനിയും പത്ത് ലക്ഷം രൂപ വേണമെന്നായിരുന്നു അവരുടെ ആവശ്യം. പണം നൽകിയില്ലെങ്കിൽ അവിടെ ജീവിക്കാൻ അനുവദിക്കില്ലെന്ന് അവർ അന്ത്യശാസനം നൽകി.
മകളുടെ തകർന്ന മുഖം കണ്ടപ്പോൾ അച്ഛന്റെ ഉള്ളിൽ അതുവരെ ഇല്ലാതിരുന്ന ഒരു തിരിച്ചറിവ് ഉണർന്നു. അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ച് അച്ഛൻ പറഞ്ഞു:
“മകളേ, നിന്നെ ഒരു കച്ചവടവസ്തുവായി കാണുന്ന ആ വീട്ടിലേക്ക് ഇനി നീ പോകേണ്ടതില്ല. എന്റെ സമ്പാദ്യം തീർന്നെങ്കിലും നിന്നെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള കരുത്ത് ഇനിയും എനിക്കുണ്ട്.”
അവൾ കണ്ണീർ തുടച്ചു. ഭയത്തിന് പകരം അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പുതിയൊരു ആത്മവിശ്വാസം തെളിഞ്ഞു. തന്റെ വിദ്യാഭ്യാസവും കഴിവുകളും ഓർത്ത് അവൾ അഭിമാനിച്ചു. സ്ത്രീധനം നൽകി വാങ്ങേണ്ടതല്ല തന്റെ ജീവിതമെന്ന് അവൾ ഉറപ്പിച്ചു.
പിറ്റേന്ന് തന്നെ അവർ നിയമസഹായം തേടി. അവൾ അനുഭവിച്ച പീഡനങ്ങളുടെയും ഭീഷണികളുടെയും തെളിവുകൾ ശേഖരിച്ച് സ്ത്രീധന പീഡനത്തിനെതിരെ നിയമപരമായി മുന്നോട്ട് പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു.
ഈ സംഭവം നാട്ടിലാകെ ചർച്ചയായി. ചിലർ അവളെ കുറ്റപ്പെടുത്തി.
“കുടുംബജീവിതത്തിൽ ഇതൊക്കെ സാധാരണമാണ്. കുറച്ച് സഹിച്ചാൽ മതിയായിരുന്നു,” ചിലർ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.
എന്നാൽ അവൾ മിണ്ടാതിരുന്നില്ല.
“അനീതി സഹിക്കുന്നതല്ല കുടുംബജീവിതം. മനുഷ്യനെന്ന നിലയിൽ അന്തസ്സോടെ ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശമാണ് ഏറ്റവും വലിയത്,” അവൾ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
വിവാഹത്തിന് മുമ്പ് പഠനത്തിലും ജോലിയിലും മികവ് തെളിയിച്ചിരുന്ന അവൾ വീണ്ടും തൊഴിൽ അന്വേഷിച്ചു. അധികം വൈകാതെ ഒരു സ്ഥാപനത്തിൽ ജോലി ലഭിച്ചു. സ്വന്തം കഴിവിൽ നേടിയ ആദ്യ ശമ്പളം കൈയിൽ കിട്ടിയ ദിവസം അവൾ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി.
ആദ്യ ശമ്പളത്തിൽ നിന്ന് വാങ്ങിയ ചെറിയൊരു സമ്മാനം അച്ഛന്റെ കൈകളിൽ ഏൽപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു:
“എന്നെ വീണ്ടും ജീവിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചതിന് ഒരു ചെറിയ നന്ദി.”
അച്ഛന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ഏറെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം മകളുടെ മുഖത്ത് യഥാർത്ഥ സന്തോഷം അദ്ദേഹം കണ്ടു.
നിയമനടപടികൾ പുരോഗമിച്ചു. കോടതിയിൽ അവൾ ധൈര്യത്തോടെ തന്റെ അനുഭവങ്ങൾ വിവരിച്ചു. സ്ത്രീധനത്തിന്റെ പേരിൽ എത്രയോ സ്ത്രീകൾ അനുഭവിക്കുന്ന ദുരിതങ്ങളുടെ പ്രതീകമായി അവളുടെ വാക്കുകൾ മാറി.
ഒടുവിൽ സത്യം വിജയിച്ചു. കുറ്റക്കാർക്കെതിരെ നിയമനടപടികൾ സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടു. അവൾക്ക് നീതി ലഭിച്ചു.
പക്ഷേ അവിടെ കഥ അവസാനിച്ചില്ല.
സ്വന്തം ജീവിതം തിരികെ പിടിച്ചെടുത്ത അവൾ പിന്നീട് സ്ത്രീധനപീഡനം അനുഭവിക്കുന്ന സ്ത്രീകൾക്ക് സഹായം നൽകുന്ന പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ പങ്കാളിയായി. സ്വന്തം അനുഭവം മറ്റുള്ളവർക്ക് പ്രചോദനമാകണമെന്ന് അവൾ ആഗ്രഹിച്ചു.
ഒരു പൊതുപരിപാടിയിൽ സംസാരിക്കവേ അവൾ പറഞ്ഞു:
“സ്ത്രീധനം ഒരു ആചാരമല്ല, ഒരു സാമൂഹിക വിപത്താണ്. ഒരു സ്ത്രീയുടെ മൂല്യം സ്വർണ്ണത്തിന്റെ തൂക്കത്തിലോ പണത്തിന്റെ അളവിലോ അല്ല. അവളുടെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിലും കഴിവിലും ആത്മാഭിമാനത്തിലുമാണ്.”
സദസ്സ് മുഴുവൻ കൈയടികളാൽ മുഴങ്ങി.
ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ ഇരുന്ന അച്ഛൻ അഭിമാനത്തോടെ അവളെ നോക്കി. ഒരിക്കൽ കണ്ണീരോടെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തിയ തന്റെ മകൾ ഇന്ന് അനേകം സ്ത്രീകൾക്ക് പ്രതീക്ഷയുടെ വെളിച്ചമായി മാറിയിരുന്നു.
അന്ന് അച്ഛൻ മനസ്സിലാക്കി, സ്ത്രീധനമായി നൽകിയ സ്വർണ്ണത്തേക്കാളും വിലപ്പെട്ടത് അവൾ നേടിയ ആത്മാഭിമാനവും സ്വാതന്ത്ര്യവുമാണെന്ന്.
സ്ത്രീധനം കൊണ്ട് ഒരു കുടുംബം നിലനിൽക്കില്ല. പരസ്പര ബഹുമാനവും സ്നേഹവും വിശ്വാസവുമാണ് നല്ല കുടുംബജീവിതത്തിന്റെ അടിത്തറ. സ്ത്രീധനം വാങ്ങുന്നതും നൽകുന്നതും സമൂഹത്തോടുള്ള അനീതിയാണ്.
രാജീവൻ കാഞ്ഞങ്ങാട്
